Reportage Wannes Deleu - "VOOR IK HET VERGEET"

Wannes Deleu is TV maker en werkt voor de VRT.  Hij is eindregisseur van producties zoals "Sorry voor alles" - reportage "Op straat".

Tussen 1/12/2018 en 24/12/2018 logeert Wannes Deleu bij zijn grootmoeder op het Mispelhof en maakt hierbij een filmopname vanuit zijn eigen persoonlijk verhaal over wat dementie bij hem en in zijn familie heeft teweeggebracht.  De reportagereeks zal instellingsbreed worden opgenomen en beperkt zich niet tot het Mispelhof alleen.

De reportage komt in januari op TV op Eén.  De reportage wordt vooraf nog samen met de directie en een vertegenwoordiging van het Mispelhof overlopen, indien de timing dit toelaat.

 

Het Verhaal

Het is 17 januari 1994. Wannes wordt 10 die dag. Geen feest. Want precies vandaag overlijdt de Bon. Na een jarenlange strijd met haar geheugen, helemaal uitgeput aan de ziekte van Alzheimer.

De Grootva en de Grootmoe zijn Wannes’ grootouders langs moeders kant. Die wonen bij het gezin van Wannes thuis. Kangoeroewonen avant-la-lettre. Twee warme mensen, altijd dichtbij. Beter kan een band tussen grootouders en een kleinzoon niet worden.

De Grootva is een belezen, fiere man, die Wannes van bij de eerste passen alles over de wereld leert. Van de Oude Grieken tot Napoleon. Van uitgestorven dieren tot de landing op de maan. Tot op een dag de eerste lijntjes in zijn hoofd worden weggegomd. De Grootva gaat vergeten. En beseft dat hij vergeet. Dementie in huis. Nog enkele jaren blijft hij hier wonen en wordt hij opgevangen door de Grootmoe, Wannes’ ouders en z’n andere kinderen. Tot de situatie onhoudbaar wordt en de Grootva naar Den Olm verhuist. Naar een zorgcentrum voor mensen die lijden aan dementie. Daar krijgt de ziekte meer en meer vat op hem, tot hij dood gaat, als een schim van de Grootva die hij ooit was.

Een tijd later doemt het spook van Dementie een derde keer op. De Grootmoe durft plots al eens iets te vergeten. Een woord niet te kunnen vinden. Of een dagplanning voor ogen te houden die kant noch wal raakt. Ook zij verliest meer en meer contact met de realiteit van nu, met zichzelf en met haar omgeving. Ze begint aan de reis waarop de Grootva haar voor ging. Na een aantal jaren vertrekt ook zij uit Wannes’ ouderlijk huis en gaat wonen in Den Olm.

Daar woont ze vandaag nog altijd. Terug naar huis keren is al lang geen optie meer. Den Olm is haar nieuwe thuis. Daar eet ze en daar slaapt ze. Daar zingt ze en daar lacht ze. Of daar kan ze onbegrijpelijk boos zijn om dingen die wij niet begrijpen. En daar vecht ze tegen haar alsmaar witter wordende geheugen.

Wannes z’n naam is ze vergeten. Dat hij haar kleinzoon is, weet ze al lang niet meer. De band die er ooit was en die eeuwig leek, is helemaal veranderd. Veranderd, of verdwenen?

In VOOR IK HET VERGEET trekt Wannes tijdens de maand december in bij zijn Grootmoe in Den Olm. Om mee te stappen in het ritme van haar leven. Om weer contact te zoeken met iemand die hij heel goed kent, maar toch een onbekende lijkt. Om te ontdekken hoe er wél nog een connectie kan zijn tussen grootmoeder en kleinzoon. Om er samen te eten en te slapen. Te zingen en te lachen. Of samen onbegrijpelijk boos te zijn om dingen die wij niet begrijpen. Om met tweeën te vechten tegen haar alsmaar witter wordende geheugen.

Met dit persoonlijke verhaal, gaat Wannes op zoek naar antwoorden over dementie. Over wat de ziekte doet met mensen die eraan lijden. Maar evengoed naar de impact op mensen die er heel dichtbij staan: de naaste familie, de verzorgers die dagelijks alles uit de kast halen om van Den Olm een thuis te kunnen maken. Zijn band met z’n Grootmoe is het uitgangspunt, maar van daaruit ontmoet hij de medebewoners, de buren op haar gang, hun familie, vrienden, kleinkinderen, het verzorgend personeel, de dirigent van het koor enz. Deze reeks schetst een beeld van de kracht van mensen en van veranderende, maar niet verdwenen banden.

In VOOR IK HET VERGEET kijkt Wannes zijn grootste angst in de ogen: ooit zelf door dementie ingehaald worden. Het wordt heel persoonlijke en tegelijk herkenbare televisie die bij momenten ontroerend of schrijnend kan zijn, pijnlijk of verontrustend. Maar minstens even vaak hilarisch of verrassend. En altijd: met heel veel liefde.